Hoe ik kijk naar ‘de wereld’ is natuurlijk heel persoonlijk, en in mijn werk voor u zal ik u er niet mee vermoeien. Voor het geval het u interesseert, schrijf ik er hier een paar zaken over.
De visie die sinds de jaren negentig ontwikkeld is op complexiteit is leidend in mijn werk. Door de complexiteit van vraagstukken te erkennen, verbreed je je blik, en voorkom je kortsluitingen en tunnelvisies. Wanneer je denkt dat een vraagstuk waar al veel mensen mee bezig zijn ‘eenvoudig op te lossen is’, klopt dit vaker niet dan wel.
Tegelijk kan het erkennen van complexiteit wel het besef oproepen dat in elke situatie stappen voorwaarts te zetten zijn.
De visie op complexiteit roept op tot het besef dat je het nooit alleen kunt doen, maar dat je tegelijkertijd wel altijd iets kunt doen. Iedere speler en iedere stap doet ertoe.
Hoewel ‘de wereld’, en ook de (ziekenhuis)zorg er niet eenvoudiger op worden helpt deze visie me bij een realistisch optimisme: met oog voor de complexe realiteit oog blijven houden voor constructieve stappen.
Een noodzakelijk instrument hierbij is de dialoog. Anders dan de discussie vertrekt de dialoog niet alleen vanuit het weten, maar vooral vanuit de behoefte om te leren: weten én willen leren als basis voor een gemeenschappelijk gesprek.
Filosofisch
Filosofisch vind ik inspiratie bij de 17e eeuwse Nederlander Spinoza. Hij was een vrijdenker, die zijn filosofie bouwde op het zelfstandig denk- en handelingsvermogen van de mens.
De Chinese Tao-filosofie en de Japanse Zen-filosofie sluiten hier in mijn persoonlijke leven nauw op aan. Ze zetten aan tot reflectie en nieuw ontdekken.
Wetenschappelijk
Wetenschappelijk inspireert mij de quantummechanica, die door het begrip onzekerheid te integreren in zijn benadering van de wereld, nauw aansluit bij de visie op complexiteit.